ਮੇਰੀ ਅਣ-ਸੰਪਾਦਿਤ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ ਭਾਗ-3 -ਸਤਨਾਮ ਸਿੰਘ ਚਾਹਲ

ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਐਪੀਸੋਡ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਲੰਧਰ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਟੈਕਸੀ ਬੁਲਾਈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਬਤਾ ਕਾਇਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸਵਾਲ ਸੀ ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਹੀ ਮਰੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਸਰ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਛਡੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਹਰ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਜੋ ਮੇਰੀ ਜ਼ਮੀਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਦੋਸਤ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਮੁਕੇਰੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਬਾਬਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਇਲਾਜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਟੈਕਸੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮੁਕੇਰੀਆਂ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਬੇ ਦੇ ਡੇਰੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਮੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਬਾਬਾ ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਬੋਲਿਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਏਨਾ ਹੰਕਾਰੀ ਏਂ ਤਾਂ ਏਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏਂ? ਮੈਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਵੈਸੇ ਤਾਂ ਬਾਬੇ ਨੇ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ 65 ਸਾਲ ਦੇ ਕਰੀਬ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਮਰਾ ਅਤੇ ਪਖਾਨੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਖਾਨੇ ਲਈ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਟਾਇਲਟ ਦਾ ਆਰਜ਼ੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਉਸ ਅਸਥਾਈ ਟਾਇਲਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਖੇਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਕੰਮ ਸੀ ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝਿਜਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਇਕੋ ਇਕ ਸਮੱਸਿਆ ਟਾਇਲਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਾਫ਼ੀ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਫ਼ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਪੰਤਾਲੀ ਦਿਨ ਉਥੇ ਰਹੀ ਅਤੇ ਬਾਬਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਉਸਾਰੀ ਲਈ ਕੁਝ ਸਮੱਗਰੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ ਪਰ ਮੈਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬਾਬਾ ਲੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਭੈਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਾਂ-ਪੱਖੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਜਲੰਧਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਘਰ ਦਾ ਗੇਟ ਖੜਕਾਇਆ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਬੁੱਢੀ ਮਾਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਕੰਬਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸੀ? ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਲੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਸੇ ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਦੋ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਸੌਂ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੱਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।(ਚਲਦਾ)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *