ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਹਾਲਤ ‘ਤੇ ਸਟਾਇਰਿਕਲ ਤੇ ਕਾਮਿਕ ਲੇਖ
ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਪੰਜਾਬ ਇਕ ਐਸਾ ਕੌਮੇਡੀ ਸ਼ੋਅ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕਿਰਦਾਰ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵੀ ਹੈ, ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਸਿਆਣਾ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਬਣਿਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਸੜਕਾਂ ਰੋਲਰ-ਕੋਸਟਰ ਵਾਂਗੁ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਨੇ, ਬਿਜਲੀ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗੈਸਟ ਐਪੀਅਰੰਸ ਪਾ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਦਾ ਟਾਈਮ-ਟੇਬਲ ਕਿਸੇ ਜਾਦੂਗਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਚੱਲ ਪਏ ਤਾਂ ਚੱਲ ਪਏ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਉਡੀਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਹਰ ਪਿੰਡ ‘ਚ ਇਕ ਧੜਾ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਂਦਾ, ਸਰਕਾਰ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਂਦੀ, ਸਿਸਟਮ “ਟੈਕਨੀਕਲ ਗੜਬੜ” ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਂਦਾ, ਤੇ ਬੇਚਾਰਾ ਆਮ ਪੰਜਾਬੀ WhatsApp ਦੇ ਉਹ ਸੁਨੇਹੇ ਵਾਂਗ ਲਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਡਬਲ ਗ੍ਰੇ ਟਿੱਕਾਂ ‘ਤੇ ਹੀ ਅਟਕ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਆਏ ਤਾਂ ਨੇ, ਪਰ ਜਵਾਬ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਤਾਂ ਕਹਿਣੋ Canada ਵੱਲ ਇੰਨੀ ਖਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸਕੂਲ ਦੇ ਗਲੋਬ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਟੋਰਾਂਟੋ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੌਮੇਡੀ ਤਾਂ ਵਾਅਦਿਆਂ ਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਨੇਤਾ ਵਾਅਦੇ ਕਰਦਾ ਨੌਕਰੀਆਂ, ਵਿਕਾਸ, ਦੁਨੀਆ-ਪੱਧਰੀ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਹੀ ਵਾਅਦੇ ਮਿਲਦੇ ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ। ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਘੱਟ, ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਘੱਟ, ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਘੱਟ, ਪਰ ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਦਾਅਵੇ ਵਾਧੂ।
ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੰਜਾਬੀ ਮੌਜ ਮਸਤੀ ਵਾਲੀ ਕੌਮ ਹੈ। ਪੱਖਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ, “ਚਲੋ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।” ਸਰਕਾਰ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਫ਼ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਾਡੀ ਕੌਮੇਡੀ-ਪ੍ਰੀਤ। ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਪੰਜਾਬ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਹੱਸਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਸਿਸਟਮ ਉਸ ਟੁੱਟੀ ਮੰਜੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਜੂ ਹੋਵੇਗਾ।
