ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਪਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਦਾ ਭਾਰ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕਦੀਆਂ ਹਨ
ਇਹ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀ ਉਮੀਦ ਨਾ ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਇਹ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਸਥਿਤੀਆਂ, ਪੁਰਖ-ਪ੍ਰਧਾਨਕ ਢਾਂਚਿਆਂ ਅਤੇ ਲਿੰਗ-ਭੂਮਿਕਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦਾ ਉਤਪਾਦ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ, ਸਜਾਵਟ ਕਰਨ, ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਹਮਰੁਤਬਾ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀ ਉਮੀਦ ਨਾ ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਇਹ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਸਥਿਤੀਆਂ, ਪੁਰਖ-ਪ੍ਰਧਾਨਕ ਢਾਂਚਿਆਂ ਅਤੇ ਲਿੰਗ-ਭੂਮਿਕਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦਾ ਉਤਪਾਦ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਰਿਸੈਪਸ਼ਨ, ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਸਵਾਗਤ ਡਿਨਰ, ਧਾਰਮਿਕ ਸਮਾਰੋਹ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਭਾਈਚਾਰਕ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਪੈਟਰਨ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ: ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਟ੍ਰੇਆਂ ਚੁੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸਕਰਾਹਟਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੋਵੇ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਬੈਠਣ, ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੰਡ ਇੰਨੀ ਆਮ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ‘ਤੇ ਘੱਟ ਹੀ ਸਵਾਲ ਉਠਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਚੁੱਪ ਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਉਮੀਦ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਹਨ ਕਿ ਸਮਾਜਾਂ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ “ਔਰਤ” ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ, ਸੇਵਾ, ਦਿਆਲਤਾ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਔਰਤ ਗੁਣਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵੀਆਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮਾਜੀਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਚੰਗੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਬਣਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣ ਅਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰਤੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਹੀ ਉਹੀ ਹਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ, ਮੱਧ ਪੂਰਬੀ, ਅਫ਼ਰੀਕੀ ਅਤੇ ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦਾ ਮੁੱਲ ਅਕਸਰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਘਰ ਦਾ ਸਨਮਾਨ – ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਕੀਮਤ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਵਾਗਤ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ‘ਤੇ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਬਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਘਰ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖਣਾ, ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ, ਸਜਾਵਟ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ – ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ, ਯੋਗ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਬੈਠ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਪਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਰਤ ਦੀ ਇੱਕ ਵੰਡ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਜਾਂਚ, ਚਰਚਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਵੰਡ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
— ਸੰਪਾਦਕੀ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ, ਦ ਸੋਸ਼ਲ ਮਿਰਰ
ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਰਸਮੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੱਖਪਾਤ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਘੱਟ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਖੋਜ ਲਗਾਤਾਰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ “ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ” ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਟੀਮ ਲੰਚ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ, ਨਵੇਂ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਗਾਹਕਾਂ ਲਈ ਪਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਦਾ ਤਾਲਮੇਲ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਲਈ ਰਿਫਰੈਸ਼ਮੈਂਟ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਕੰਮ, ਭਾਵੇਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੀ ਇਨਾਮ ਜਾਂ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਰੀਅਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ‘ਤੇ ਖਰਚ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸਰਵੇਖਣ ਕੀਤੇ ਗਏ 80% ਤੋਂ ਵੱਧ ਘਰੇਲੂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ · ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਜਿਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ · “ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ” ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸੈਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ‘ਤੇ ਅਨੁਪਾਤਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ · ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਬਰਾਬਰ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਪਵਾਦ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ · ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਬਾਜ਼ੀ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਪਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਅਸਮਾਨ ਬੋਝ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਪਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਦੇ ਤਾਲਮੇਲ ਅਤੇ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਔਰਤਾਂ ਅਕਸਰ ਨੈੱਟਵਰਕਿੰਗ, ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਖੁੰਝ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਰਵਰ ਦੀ ਬਜਾਏ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਧੀ ਜਿਸਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮੇਜ਼ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ ਜਿੱਥੇ ਸਬੰਧ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਦਿੱਖ ਕੀਮਤ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਮੌਕਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਗਲਤ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਸੁਭਾਵਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਮਨਕਾਰੀ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ। ਸਮੱਸਿਆ ਖੁਦ ਪਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਲਿੰਗਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਤੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਲਾਜ਼ਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰੰਪਰਾ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ੇ ਤੋਂ ਉਮੀਦ ਦੁਆਰਾ ਕੱਢੇ ਗਏ ਫਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਬਦੀਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ। ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੰਡਾਂ ‘ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
